เว็บไซด์  บทความ  กระทู้   
ภูมิภาคทั่วไป

ที่พึ่ง

 

แต่ละวันเหตุการณ์สะเทือนอารมณ์เกิดขึ้นมากมาย ทั้งใกล้และไกลตัว
ล้วนแต่เร้าต่อมอารมณ์ให้ไหวระริก คละเคล้า สลดหดหู่ โกรธ ระคายเคือง ฯลฯ

สะเทือนใจมาก-น้อยก็ว่ากันไป...

ทั้ง ๆ ที่แทบทุกครั้งดูเสมือนว่าเหตุเกิดจากภายนอกโน้น...
แต่ไฉนใจมันดันรับไว้เต็ม ๆ

 

ต่อเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่อุบัติขึ้นในชีวิต ทั้งโดยตรงและโดยอ้อม
ใครทำใจ วางว่างได้ก็รอดตัว ไม่ตกเป็นเหยื่ออารมณ์
ใครทำใจไม่ได้ วางไม่ได้.. ก็หลวมตัวกระโดดลงไปร่วมเสพอารมณ์นั้น ๆ
หน่วงนำเรื่องราวหรือเหตุการณ์นั้น มาเป็นของ "ตู" หมดทุกเรื่อง

 กว่าจะรู้ตัวก็สะบักสะบอมงอมพระราม
อารมณ์ซ้อนอารมณ์ ทวีคูณ

แล้วก็แบกปฏิฆะ แบกกิเลส แบกทุกข์ ตะลอนไป
สร้างวจีกรรม และกายกรรม ต่อ ๆ ไปอีก

 

ปุถุชนที่วางได้บ้างไม่ได้บ้าง...อย่างเรา ๆ
คงต้องรอให้โดน "ทุกข์" บีบคั้น ขยี้ใจจนอาการหนักหนาสาหัสก่อน...
แล้วบัดนั้นจึงต่างคนค่อยหาวิธีหรือทางหนีออกจากความวุ่นวายเดือดร้อนนั่น...
ต่างกันไป..
ตามแต่จริต...ผิด-ถูกก็คงจะคลำหาทางกัน ตามปัญญาและกรรมของตน ๆ

แต่ในที่สุด...สักวันหนึ่ง ช้าหรือเร็ว คงจะเริ่มเรียนรู้ว่า...

"ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เป็นไปดังที่เราคาดหวังได้หมดทุกเรื่อง"
"ไม่มีคำว่ามันน่าจะเป็นหรือควรจะเป็น...แล้วมันต้องเป็นเช่นนั้น เช่นนี้ตามที่เราคาดหมาย"

ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เที่ยง...อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
"ธรรมะ" เท่านั้นจะประคองเราไว้ไม่ให้หวั่นไหว วูบวาบไปตามสิ่งที่แปรปรวนนั้น

 

"ธรรมะคือที่พึ่งทางใจ ที่แน่นอนและดีที่สุดสำหรับมนุษย์"

ผ่านฝนหนาวผ่าวร้อนย้อนเย็นบ้าง
ร้องครวญครางต่างเหตุเทวษถวิล
สุขก็มีดีร้ายคล้ายจะชิน
เป็นอาจิณอามิสจิตงวยงง

โลกที่เห็นเป็นอยู่ดูเวียนวน
ทั้งสับสนอลหม่านพล่านพลุ่งหลง
มีเพียงใจเราหนอพอจะปลง
วางว่างลงตรงทางอย่างมี "ธรรม"

อ่าน: 352
   แจ้งลบ
ตอนนี้ ส่วนกระดานพูดคุยในเว็บไซด์สยามของเรา อยู่ระหว่างการปรับปรุงระบบให้ดีขึ้น จึงจำเป็นต้องปิดการโพสต์คำถามใหม่ไว้ชั่วคราว ต้องขออภัยในความไม่สะดวก
ขอขอบพระคุณ